Бала әйткән авыр сүз
Чит-ят кешенең сүзләрен
Тыңласам да, ишетмим.
Бик авыр сүз әйтсәләр дә,
Әллә ни исем китми.
Чит-ят кешенең сүзләрен
Тыңласам да, ишетмим.
Бик авыр сүз әйтсәләр дә,
Әллә ни исем китми.
Бар хәсрәтем, бар хәстәрем — бала өчен,
Хөрмәтем дә, хезмәтем дә — бала өчен.
Үкенүләр, үтенүләр — бала өчен,
Йокысыз төн, тынгысыз көн — бала өчен.
Кара кашлы, кара чәчле булып,
Күзкәемә охшап син тудың.
Әткәемнең нәсел давамы син
Тәүге шатлыгыбыз син улым.
Ват, җимер коймасын,
Урамга атын куймасын;
Кызлы кеше кызын тыйсын,
Егетләрне тыймасын.
Үсте инде буй җиттеләр балалар
Хәзер инде бала балалар.
Яшәүемнең миңа соңга каласы
Эй, баламның баласы.
Хыялдагы татлы бер төш кебек
Сизелми дә узды балачак.
Гомер узган саен һәркем аны
Сагыныплар искә алачак.
Уйларым белән мин кайчагында,
Кайтамын шулай балачагыма.
Күңел түрендә генә саклаган
Хәтер сандыгын ачып актарам.
Һәрвакыт уяумы, әзерме?
Чакыра балачак быргысы.
Безгә бит бу чорны төзисе,
Заманның җырларын җырлыйсы.
Кешеләр ди бара, әй, печәнгә,
Әйдә бездә барыйк әле, печәнгә.
Су буенда балтырган,
Чәчәк атмый калдырган шул.
Узган чакта керми калма,
Кадер итми калдырмам шул.
Толымнары нинди озын, Күлмәге чем-чем кара, Өемне узып киткәнмен, Артыннан бара-бара. Бар икән күрәселәр… Бүген менә сизәм инде, — Булганмын аңа гашыйк. Бер егет белән үтте шул, Калдым башымны кашып… Бар икән күрәселәр… Кичен бакчада очраттым, Йөри ул келә-көлә; Артыннан: «Әни, әни!» — дип, Кызлары йөгереп килә… Бар икән күрәселәр!..