Сине күрсәм
Сине күрсәм, сине күрсәм,
Сагышларым уяна.
Сине күрсәм, сине күрсәм,
Сагышларым уяна да,
Йөрәгем утта яна.
Сине күрсәм, сине күрсәм,
Сагышларым уяна.
Сине күрсәм, сине күрсәм,
Сагышларым уяна да,
Йөрәгем утта яна.
Урамнарда ялгыш кына сине күрдем
Бер күрүдә йөрәгемә шундук кердең
Хисләр тулган күңелемә син бит кирәк
Тоя алмый, син дип тибә хәзер йөрәк
Күк күкрәтеп, яшеннәр яшьнәтеп,
Дулап килгән давыл шикелле,
Минем тыныч, гамьсез язмышыма
Килеп кердең кинәт бер көнне.
Язмышыңны яктыртырлык йолдыз булып
Яна алам, әгәр янсаң,
Күзләреңне яшермә әле миннән,
Яңгыр булып керфегеңә тамсам.
Уйламаска телим
Кайвакытта сине,
Онытырга телим
Үткәннәрне мин.
Ләкин мөмкин түгел,
Йөрәк каршы килә,
Никтер фәкать сине юксынам.
Көянтәмне ал әле,
Йөгереп суга бар әле
Сиңа бактым, синдә таптым
Күңел көткән сөюне.
Ул тылсымлы сөю белән
Бергә яну-көюне.
Сыен әле кайнар күкрәгемә,
Тыңла әле йөрәк тибешен.
Син генә бит минем бу дөньяда
Өлешемә тигән көмешем.
Аланнарны күп буйладым
җырлар җырлап туймадым.
Җырларымның иң яхшысы
синдер ул дип уйладым.
Син әле, син әле
Язмышым бүләге!
Кил әле, кил әле!
Сөямен бел әле!