Онытырга мине син ашыкма
Онытырга мине син ашыкма,
Үткәннәргә йөрәгем ашкына.
Безне язга алып барган
Юлны әле мин табармын,
Мин кайтырмын әле сиңа,
мин кайтырмын…
Онытырга мине син ашыкма,
Үткәннәргә йөрәгем ашкына.
Безне язга алып барган
Юлны әле мин табармын,
Мин кайтырмын әле сиңа,
мин кайтырмын…
Яратыр да онытыр бу димә
Тыныр димә хисләр ташкыны.
Миңа, иркәм, тик хыялда язган
Синең тарафыңа ашкыну.
Ярсуымны басып кырлар гиздем —
Болын чәчәкләрен өзмәдем,
Арысам да кайчак бу дөнъядан,
Мин яшәүдән барыбер бизмәдем.
Исеңдәме сиңа, истәлеккә,
Бүләк иткән идем кулъяулык.
Пар күгәрчен чигеп, төшерсәмдә,
Без барыбер бергә булмадык.
Син оныттың диясеңме,
Онытмадым берсен дә.
Бергә чаклар, матур чаклар
Барысы да исемдә.
Син дә шулай ометләнәсеңме,
Онытылыр әле дисенме?
Югалтудан, сагышлардан түгел,
Онытудан куркам мин сине.
Күңелем күгендә гомерлек
Айларым, кояшым булып тор, —
Оныттыр, оныттыр, син миңа
Болыттай кайгымны оныттыр.
Үткәннәр турында сорама,
Кагылма авырткан ярама.
Көнләмә, ул диеп каршымда,
Яратсаң оныттыр барсын да.
Сандугачымны очырдым,
Былбыл тоталмам инде.
Син онытсаң-онытырсың,
Мин оныта алмам инде,
Мин оныта алмам инде.
Яңгырдан соң җир яшәреп кала,
Кояш чыга кара болыттан.
Мине шул кояштай җылытасын,
Сине, сылу, сине онытмам.