Очрашканбыз, табышканбыз

Җир — өстеннән, әй өстеннән,
Йолдызлардан эзләдем.
Мин яныңда йөреүемне,
Ник син җаным белмәдең.

Очраттым сине

Юлларыңнан узармын, кулларымны сузармын,
Бергә үтәрбез озын юлларны.
Күзләремә кара син, хисләремне аңла син,
Икәү җырларбыз иң матур җырларны.

Очар коштай

Очрадың да юлларымда,
Гел син хәзер уйларымда,
Аз гына күрмәсәм дә юксынам.
Ходаемнан бүләктер син,
Миңа шундый кирәк бит син,
Синнән башка тормыш юк сыман.

Очар канатым

Очрадың да юлларымда,
Гел син хәзер уйларымда,
Аз гына күрмәсәм дә юксынам.
Ходаемнан бүләктер син,
Миңа шундый кирәк бит син,
Синнән башка тормыш юк сыман.

Онытырга сине көчем юк

Кайдан килгән сиңа? Кайдан килгән?
Бу хаклы да, яман саранлык.
Җанкаемны фида кылганда да,
Йөрәгемне яулар чарам юк.

Онытырга мөмкин түгел

Йомшак кына җилләр: «Оныт», — диләр,
Кайгырмаска (уфтанмаска) киңәш бирәләр.
«Оныт» дигән төсле нечкә гөлләр
Әкрен генә җилгә иеләләр.