Җырларым сезгә кала!
Безнең гомер мәңгелектә
Бер күз ачып йомган ара,
Шул ара да күпме вакыт ята?
Көннәр аша, айлар аша еллар ага,
Елларымнан җырлар кала, кала,
Җырларым сезгә, дуслар, кала!
Безнең гомер мәңгелектә
Бер күз ачып йомган ара,
Шул ара да күпме вакыт ята?
Көннәр аша, айлар аша еллар ага,
Елларымнан җырлар кала, кала,
Җырларым сезгә, дуслар, кала!
Әйдә әле, дускай, алчы гармуныңны,
Авылга бер кайтып китик әле.
Онытканнар икән тимәсеннәр,
Урамнардан җырлап (уйнап) үтик әле.
Яңгырдан соң җир яшәреп кала,
Кояш чыга кара болыттан.
Мине шул кояштай җылытасын,
Сине, сылу, сине онытмам.
Яшел хәтфә болыннарда
Эзләдем эзләреңне.
Кошлар миңа кабатлыйлар
Мәхәббәт сүзләремне.
Йөрәгемне эрнүләргә салып
Үткәннәрдән мине көнләшләмә.
Үткәннәрем сары сагыш кына,
Сагышларга кермә өлешкә.
Кичер мине зинһар, кичер диеп,
Хушлаштың да киттең аерылып.
Кулларыма карап өметләндем,
Бәлки карарсың дип аерылып.
Өфе урамнарын буйлап,
Синең хакта уйлап.
Ялгыз үтә минем кичләрем.
Айлар, еллар үтә,
Күңел өмет итә,
Сүрелтмичә сөю хисләрен.