Минем Казан
Дөнья якты ямьгә күмелгәндәй була,
Нурлар сибә бөтен тирә-якка Казан.
Барча җирләр нур көлтәсе белән тула, —
Казан туды микән әллә гүзәл яздан?
Дөнья якты ямьгә күмелгәндәй була,
Нурлар сибә бөтен тирә-якка Казан.
Барча җирләр нур көлтәсе белән тула, —
Казан туды микән әллә гүзәл яздан?
Авыл үрен менеп җитәр-җитмәс
Күз алларым китте яктырып.
Әй Минзәләм, туган йортым кебек
Син торасың үзеңә чакырып.
Миякә һәм Дим кавышкан
Безнең авыл каршында.
Җир чикләрендә булсам да
Шунда күңелем ашыга.
Әнкәемнең чулпы тавышлары,
Әткәемнең чалгы янавы
Колакларда, йөрәкләрдә чыңлый,
Онытып булмый, булмый аларны.
Матур Азнакай җирендә
Бар бит өч күркәм авыл.
Мәндәй, Чуар, Буралыга
Җырларга кайттык тагын.
Без Мәчетле, без Мәчетле,
Ямьле Әй буйларыннан;
Безне искә төшерерсез
Мәчетле җырларыннан.
Кайттым әле авылыма,
Мин — авыл баласы да.
Яшьли чыгып киткән идем
Шау-шулы каласына.
Ямьле авыл таңын,
Каеннарның шавын,
Май кояшы нурын юксынам.
Мин кырларга гашыйк,
Авылым, сагынам шашып,
Туган җирсез яшәү юк сыман.
Казаннардан гына ла килгән матур акбүз атка(й)
Утыртырга сөйгән лә җәрем җук:
Җаннарымны гына ла җарып кына бирер идем.
Үз җанымнан артык ла җаным җук.
Киләчәккә уйларым бар, якты уйларым.
Сезнең белән үтсә иде гомер юлларым.