Кочаклама яратмыйча
Күзләрең күк кебек,
Бигрәк матур бүген,
Бергә мәңге булып яшәрбез.
Шулай дигән сүзем истә микән инде,
Хәзер бүтәнгә син гашыйк булдың.
Күзләрең күк кебек,
Бигрәк матур бүген,
Бергә мәңге булып яшәрбез.
Шулай дигән сүзем истә микән инде,
Хәзер бүтәнгә син гашыйк булдың.
Еллар шавы баса алмый
Соңгы звонок тавышын,
Һәр көн сине күрә алу
Бәхет иде, классташым.
Уянасың күреп төшләреңдә,
Күзең төшкән диеп берәүгә.
Юк, ашыкма, «кирәк син» дип кенә,
Иртәрәктер сөям дияргә.
Ничә еллар сине көттем,
Сине генә эзләдем.
Син бит минем гөлчәчәгем,
Син минем киләчәгем.
Акыллы, ышанычлы ир
Булырмын синең өчен.
Син бәхетле булсын өчен
Куярмын бөтен көчем!
Өй түрендә — кияү белән кәләш,
Искитмәле матур туй бүген.
Әйтепләр дә булмый торган хисләр
Яулап алган яшьләр күңелен.
Айлы кич килде
Идел ярына.
Дөнья күмелде
Ай нурларына
Йолдыз артыннан
Йолдыз кабына/
Ә мин ашыгам
Кызлар янына.
Синең белән аерылганнан бирле
Телим гөлгә бүтән үрелмәскә, —
Безне таныштырган алсу гөлчәчәкләр
Кичермәсләр төсле, кичермәсләр.
Төнне-көнгә ялгый-ялгый
Айлар үтә, еллар үтә.
Яфракларын коя-коя
Гомеркәйләр көзе җитә.
Кичер мине зинһар, кичер диеп,
Хушлаштың да киттең аерылып.
Кулларыма карап өметләндем,
Бәлки карарсың дип аерылып.
Кичерә алсаң, әгәр, кичер мине,
Гаепләрем минем тау тиклем.
Мин гашыйкмын сиңа әвәлгечә,
Мин яратам сине, сөеклем.