Күңел кошында очып
Авылымда каенлыклар
Биек таулар башында.
Ниг(ә) әле, әнием, синең
Һәркөн кулың кашыңда?
Авылымда каенлыклар
Биек таулар башында.
Ниг(ә) әле, әнием, синең
Һәркөн кулың кашыңда?
Үтәлмичә калды вәгъдәләрем,
Кайта алмадым әнкәй бу юлы.
Сагыныплар, сәгатьләрне санап
Көтәсеңдер газиз улыңны.
Көттермәсәк иде әнкәйләрне,
Әрнемәсен әле җаннары.
Кайтыйк әйдә, кайтып сөендерик,
Бәхетләргә булыр савабың.
Әнием, син мине көттеңме,
Кайтмый, диеп, елап беттеңме?
Кайтам инде, әнкәм, яныңа,
Йөрәккәем бигрәк сагына.
Зәңгәр күктә кошлар очкан чакта
Укыйм, әткәй, соңгы хатыңны…
Яз аенда, дошманнарны җиңеп,
Кошлар булып әллә кайттыңмы.
Туып үскән оя сагындыра,
Сагындыра аның җылысы.
Ана өчен һәрчак бала булып
Кала аның кече, олысы.
Шомлы еллар иде. Январь җиле
Өйне-тышны йөри бер итеп,
Сыңар күзем белән тышка карыйм,
Тәрәзәнең бозын эретеп.
Инде чәчләрем дә, агарды димә
Уйлама, әнкәй, картлык турында.
Болында үскән чәчәкләр кебек
Җыелдык, әнкәй, синең яныңа.
Әле генә кайткан идек,
Инде китәргә вакыт.
Тутыр әнкәй бәрәңгеңне
Безгә бер-ике капчык.
Җил генә алып килгәндер,
Кырлардан искән җилдер,
Үсә тәрәзәм каршында,
Үсә бер бөртек киндер.
Шаулый диңгез…
Җил өрәдер…
Җилкәнен киргән кораб!
Төн вә көндез
Ул йөрәдер:
Юл бара ят ил карап…