Нәүрүз чибәре
Гасырлардан гасырларга,
офыклардан офыкларга
Оча-оча Нәүрүз кайта
тарихтан оныкларга
Гасырлардан гасырларга,
офыклардан офыкларга
Оча-оча Нәүрүз кайта
тарихтан оныкларга
Яшьлегемнең сукмаклары,
Алып барасыз кая?
Карт каеннар арасыннан
Балачагым елмая.
Яшел чирәм үскән урам буйлап.
Икәү бергә йөргән яшьлек иртәсе
Еракларда калды,
Сагынырга гына калды,
Сагынсаң да нихәл итәсе…
Ак каеннар шаулый болында,
Әкрен генә җилләр искәндә;
Нурлы йөзең искә төшкәндә
Сагыну хисе таша җырымда.
Зәңгәр күктә кошлар очкан чакта
Укыйм, әткәй, соңгы хатыңны…
Яз аенда, дошманнарны җиңеп,
Кошлар булып әллә кайттыңмы.
Өянкеләр саный чакрымнарны,
Колач җәя миңа каеннар.
Әй, авылым, очып кайтам сиңа,
Бәхет хисләрендә коенам.
Аерылдык урман юлында,
Җир җиләкле аланда.
Бик ямансу булды миңа
Бер ялгызым калганда.
Тау астындагы чишмәгә
Йөгереп төшә идек.
Сандугачлар белән бергә
Суларын эчә идек.
Тагын кайттым… нигә кайттым соң мин?
Кемнәр көтә монда, ниләр бар?
Яшьлек сукмакларын үлән баскан,
Дуслар киткән, көтми сөйгән яр.
Койма буйларында яшел чирәм,
Кычытканнар анда ялангач.
Шул урамнар буйлап, ат-ат уйнап,
Чабып йөргән идек яланбаш.