Бер пәп итеп үпкәннән
Кем иркәли чәчләремне
Җилме, әллә син микән?
Уян, бәгърем, уян, дип
Эндәшүчем син икән.
Безнең иртәбез башлана
Тәмле чәй һәм коймактан.
Бүген дә сине йокыңнан
Коймак исе уяткан.
Кем иркәли чәчләремне
Җилме, әллә син микән?
Уян, бәгърем, уян, дип
Эндәшүчем син икән.
Безнең иртәбез башлана
Тәмле чәй һәм коймактан.
Бүген дә сине йокыңнан
Коймак исе уяткан.
Ак чәчкәләр миңа бүләк иттең,
Ак сөюләр белән сөйдердең.
Ник соң, иркәм, хыянәтең белән
Гомерлеккә кара көйдердең?
Була бит шундый чак бер минутта,
Кабына бик күптән сүнгән утта.
Кысыпла, кысыпла сөяр идем,
Өзелеп-өзелеп сөйгән идем.
Бер күрәсе иде,
Бер үтәсе иде
Синең белән яшьлек эзеннән.
Таң аттырып бергә,
Куркып тормый бер дә,
Олыларның әйткән сүзеннән.
Бер күрәсе иде,
Бер үтәсе иде!
Бер күрүдән, матур елмаюдан
Күзләремнән шатлык коелды.
Кар бөртеге кебек нурын чәчкән
Шатлык җыры сәер тоелды.
Сиңа гына сөйләр сүзем бар,
Сиңа гына әйтер хисем бар.
Күңелемнең түрен
Син бизисең, бәгърем,
Инде менә бик күп еллар.
Бер күрүдә сиңа гашыйк булдым,
Гашыйк булып яшимен әле дә.
Шундый назлы карашларың синең.
Наз булганга яшәү ямьле дә.
Безгә, иркәм, кавышмастан элек
Бәхетсезлек юрап куйганнар:
Тиз сүрелә, тиз суына, имеш,
Бер күрүдә гашыйк булганнар.
Әле генә кебек сине тәүге күреп,
Фәрештә дип уйлап, уйланып.
Күпме гомер үткән — һаман якын итәм,
Сагынудан бер дә туймадым.
Кил, бер күрешеп сөйләшик дисәң,
Идел-диңгезләр кичәр идем мин.
Таңнан уянып, карлыгач кебек,
Синең яныңа очар идем мин.