Таралыгыз, томаннар!
Юлларыма ак томаннар
Ак пәрдәләр корганнар.
Сөйгәнемне эзләп киләм,
Таралыгыз, томаннар,
Таралыгыз, томаннар!
Юлларыма ак томаннар
Ак пәрдәләр корганнар.
Сөйгәнемне эзләп киләм,
Таралыгыз, томаннар,
Таралыгыз, томаннар!
Айлар көтәм, еллар көтәм,
Бик ышанам, табарсың.
Синсез төссез тормышымны
Ак төсләргә манарсың.
Язлар кабат килеп,
чәчәкләргә күмеп,
Назлы җилләр исеп —
дөнья үзгәрде.
Ташкын кичеп эзләдем мин —
Синең таныш күзләрне.
Болытларга карыйм сагынганда
Болытларга карыйм сагынганда
Куанычны күктән алам мин
Офыкларга йолдыз атылганда
Офыкларга йолдыз атылганда
Ярчыкларын эзләп табам мин
Офыкларга йолдыз атылганда
Офыкларга йолдыз атылганда
Ярчыкларын эзләп табам мин
Сөялдем сөяннәргә
Тирбәлдем имәннәрдә;
Бар шатлыгымны бирәмен
Кадерен белгәннәргә.
Сөю җырын җырла сөйгәнеңә,
Күңелләрең ихлас, саф икән.
Ул сөймәсә, әйдә, сөймәсен дә,
Сөюләрең әгәр хак икән.
Сөю җырын җырла сөйгәнеңә.
Синең белән табам җаныем
Яшәвемнең тәмен
Синең белән генә иркәм
Мәхәббәтем ямен.
Сөю итеп кабул итә йөрәк,
Ялкыннарда — янып-көюне.
Түзә алмам(им) күңелем газапына,
Чәчәк итеп өзмә сөюне!
Бер йөрәктә ике саф мәхәббәт
Булмый, иркәм, шуны аңлачы.
«Сөяме бу, әллә юкмы?» — диеп,
Күңелеңә сагыш салмачы.
Күзләреңдә синең минем күзләр,
Моңнарың да синең минекеләр.
Елмаюың, сөйләшүең, көнләшүең
Минекедер, минекедер — минекеләр.