Сорнай моңы
Бер яшь егет, төн йокламый,
Өзелеп-өзелеп уйный сорнай;
Күңле бер яшь кызны уйлый:
Чәчләре төн, йөзләре ай.
Бер яшь егет, төн йокламый,
Өзелеп-өзелеп уйный сорнай;
Күңле бер яшь кызны уйлый:
Чәчләре төн, йөзләре ай.
Ераклардан йолдыз әзли ярсу яшьлек,
Җирдә сүнмәс утлар барын сизмәенчә;
Беребез күктә, беребез җирдә торып калган,
Яшьлек чакның үтәрләрен белмәенчә.
Мәхәббәттән өмет өзгән чакта,
Синең белән нигә кавыштым?
Сау бул инде! Шушы кавышуым
Булса иде соңгы ялгышым.
Күптән көтә идем сине, күптән,
Күп елларга инде уралып.
Күңелемнең чәчкә аткан язы,
Җәйләрендә син бит булмадың.
Менә тагын көзләр җитте,
Менә тагын яфрак коела.
Салкын көзнең сары төсе
Сагыш сала, күңел боега.
Кайдан сине эзлим икән,
Кошлар белән китим микән?
Иңнәремдә талмас җилкән,
Юлларымда сары чирәм.
Әллә үзебез башкамы,
Әллә сөю үзгәргән.
Ят карашлар гына калган
Сөю тулы күзләрдән.
Киттең дә югалдың,
Кайларга юл алдың,
Юксынам шул сине, югалтып.
Өметемне өзмим,
Синнән хәбәр көтәм,
Сагынып кайтырсың дип, бервакыт.
Син кайда идең,
Кайларда йөрдең,
Ничек мин сине
Күрмәдем икән?
Син торган йортны,
Синең урамны
Ничек кенә мин
Белмәдем икән?
Сары чәчәк ник саргайган?
Сагышларга кем салган?
Аның да сөйгән яркәе
Әллә китеп югалган…
Cалкын чишмәләргә кайтам әле —
Салкын чишмә мине сагынган
Йөрәгеңдә нигә ут янмасын —
Мәхәббәтем анда кабынган?