Гашыйклар каены
Һәр гашыйкның үз каены була
Сер чишәргә ялгыз калганда,
Уйга чумып зиһен таралганда,
Күңел тулып, йөрәк янганда.
Һәр гашыйкның үз каены була
Сер чишәргә ялгыз калганда,
Уйга чумып зиһен таралганда,
Күңел тулып, йөрәк янганда.
Күзләреңдә йолдыз нуры балкый,
Йолдыз кабынганда тудыңмы әллә?
Бу көннәрдә бик бәхетле елмаясың
Син кемгәдер гашыйк булдыңмы әллә?
Газаплама, сөймим сине диеп,
Өзгәләмә инде бәгырьне.
Минем кебек башка булмас, җаным,
Белүчеләр синең кадерне.
Сине очратканчы мәхәббәтем,
Нәрсә икәнлеген белмәдем.
Язмышымнан аны көтмәгәндә,
Кинәт табуымны мин теләдем.
Җыеп кырдан бөрлегән,
Килгән иркәм, бер генәм.
Ә мин аңа сөюемне
Белдерәлми тилмерәм.
Син сорама: «Бәхетлеме?» — диеп,
Синең белән үткән гомерем.
Мөмкин булса, кабат яшәр идем
Син янымда булсаң һәр көнен.
Таң чыкларын иртән
Бүләк иттем, иркәм,
Алар чөнки керсез, пакь чыклар.
Кочып сиңа бирдем
Таң җилләрен җирнең,
Чөнки иртән җилләр саф чаклар.
Синең белән узган минутларны
Айга-елларга да алышмим.
Уем белән мин гел синең янда,
Өзгәләнсен әле синең җан да —
Бу җырымны сиңа багышлыйм!
Бу дөнъяда бездән башка бер кемдә юк,
Юлдаш безгә бары, бары йолдызлар.
Бөтен галәм киңлегендә без икеүбез,
Бездән башкалары ялгызлар.
Синең яннарыңа гына
Очып барасым килә.
Синең күзләреңне генә
Һәрчак күрәсем килә.