Исеңә төшәр, соң булыр
Күңелеңдә гел яз булмас.
Көзләр дә җитәр әле.
Сөю гөлләрең саргайгач,
Исеңә төшәр әле.
Күңелеңдә гел яз булмас.
Көзләр дә җитәр әле.
Сөю гөлләрең саргайгач,
Исеңә төшәр әле.
Бәйләп үтче зәңгәр яулыгыңны,
Карап калыйм күзең талганчы.
Күңелләрне моңнар биләгәнче,
Йөрәгеңне ялкын алганчы.
«Чыпчык күзе» — гади күзе,
Кечкенә зәңгәр чәчкә.
Алып килдең, бүләк иттең,
Кададың минем чәчкә.
Зәңгәр чәчкәләрне мин өзмәдем,
Алсу асылларын эзләдем.
Сүзләрем бар, сиңа бер сөйләрмен,
Сиңа бер сөйләми түзмәмен.
Беренче кат сөю дәрте белән
Елмайганың минем исемдә.
Күзләреңә карап: «Сөям», — дигәч.
Оялганың минем исемдә.
Мин бит сине, мин бит сине
Һаман яратам.
Тавышыңны былбылларга
Мин бит охшатам.
Мин дә җырлыйм, мин дә сайрыйм,
Сиңа кушылып,
Күңелеңә кереп кунып,
Сайрар кош булып.
Егет икәнсең — тугры бул,
Беренче мәхәббәткә.
Очма һәр көн күбәләктәй,
Чәчәктән вә чәчәккә.
Салкында калган баланнар
Туңмый тәмләнә генә.
Дуслар белән бергә булсак
Дөнья ямьләнә генә.
Таң атканда уйланам,
Су акканда моңланам.
Таң нурында син йөзәсең,
Утларында мин янам.
Ниндидер моңнар бар,
Ниндидер шомнар бар
Каеннар, имәннәр шавында,
Онытыйк шомнарны,
Каршылыйк таңнарны
Бергәләп Гашыйклар тавында.