Хәлимә
Хәлимәнең чәчләренә
Сулар килеште микән?
Толымнарын дулкын итеп
Җилләр үреште микән?
Хәлимәнең чәчләренә
Сулар килеште микән?
Толымнарын дулкын итеп
Җилләр үреште микән?
Урман эчләрендә урман,
Каен белән карама.
Янам синең утларыңда,
Ниләр табыйм дәвага?
Җырларым сыймый җаныма,
Чыгамын болыннарга.
Урманнарда йөрим җырлап,
Өзелеп сагынганда.
Теләгәнчә генә бармый тормыш,
Сыный язмыш, бирә кирәкне.
Тик бер теләк: саклый алсам иде
Яралардан бахыр йөрәкне.
Көннәрнең, айларның, елларның
Исәбен хәтердән чыгардым.
Мин сиңа шулкадәр ашыктым!
Мин сиңа шулкадәр соңардым…
Мин беләм, сине сөйгән кебек,
Беркемне дә сөя алмам!
Алдама алтыннар күрсәтеп,
Алдама күз яше белән!
Таңда бүлештем мин
Сөю серләремне,
Талгын гына искән жил белән.
Җилләр сиңа
Ахры җиткергәндер,
Сагышларым кайтты жыр белән.
Хисләреңнең садәлеген тоеп,
Йолдызларга исемнәрне уеп,
Алларыңа узыйм, дисәм.
Син инде чит…
Узганнарның моң авазы тулып,
Сагышларның кайтавазы булып,
Бәгырьләрдә уйлар ята икән бит…
Саумысыз, дус-ишләрем,
Ерак Себернекеләр!
Себер, Себер, дисәләр дә,
Бары да безнекеләр.
Яшьлек үтте ярсу давыл сымак
Калды анда, безнең язмышларда.
Тик аларга карап, сүнә күрмә,
Сагышланма күңел, сагышланма.