Яп тәрәзәң
Көзге җилләр чиртә диеп,
Син ачтың тәрәзәңне.
Көзге кырау тимәсен дип,
Күчердең гөлләреңне.
Көзге җилләр чиртә диеп,
Син ачтың тәрәзәңне.
Көзге кырау тимәсен дип,
Күчердең гөлләреңне.
Әллә син адаштың, әллә мин адаштым,
Нигә соң очрашты язмышлар?
Синең дә йөрәктә, минең дә йөрәктә
Гомергә җитәрлек сагыш бар.
Язмыш микән безне очраштырды, —
Юлларыбыз килеп кисеште,
Күзләребез меңнәр арасыннан
Берсен-берсе табып күреште.
Томанлы көн сыман күз карашың,
Үпкәләвең юкка түгелме?
Йә, елмайчы, бәгырем, язгы гөлем
Әрнүләрең басып күңелнең.
Юктыр әле күргәнең
Безнең авыл күлләрен.
Күрсәң иде тал кызының
Күлгә карап көлгәнен.
Кәккүк кычкыра сирәк кенә,
Сагынуын сөйләп кенә.
Килсәң иде, иркәм, яныма
Көлемсерәп кенә.
Шәмдәлләрдә күптән утлар сүнде,
Ә күңелем сине сагына.
Читлектәге кош баласы кебек,
Ялгыз йөрәк нигә кагына?
Көянтәләр асып су юлыннан,
Син беренче тапкыр атладың.
Изге чишмә сукмагыннан гына,
Алап тормыш юлын башладың.
Таң йолдызы булып балкыдың да
Кояш нуларыңда эредең.
Сине күрмәмме дип, күпме таңнар
Йолдызларны барлап йөредем.
Кинәт югалдың, иркәм,
Салдың сагыш зарына.
Кавышу язын юрыймын
Кәккүк тавышларыннан.