Тагын кайттым

Тагын кайттым… нигә кайттым соң мин?
Кемнәр көтә монда, ниләр бар?
Яшьлек сукмакларын үлән баскан,
Дуслар киткән, көтми сөйгән яр.

Очрарсың кебек юлымда…

Авыр мизгелләрне кичергәндә
Тәрәзәдә була күзләрем…
Ак кәгазьгә төшә шигырь булып
Аерылганда әйткән сүзләрең.

Ник җырладың, иркәм

Бакчаларга керем — сине эзлим,
Бакчаларда кошлар сайрыйлар.
Урамнарда йөрим — сине күзлим,
Күзләр эзли — таба алмыйлар.

Мәхәббәтем яши йөрәгемдә

Тагын бер яз синсез үтеп китте,
Синсез күзен ачты бөреләр.
Моңлы кошлар сайрый таң атканда,
Өзгәләнә шул чак күңелләр.

Мөһаҗир моңы

Араларны бары сагыну бәйләр,
Искән җилләр, сабантуйлы җәйләр.
Төшләремә кердең, ерак дустым,
Күңелем белән күптән сиңа очтым.

Кошлар озатырга соңладым

Кошлар озатырга соңладым
Өй артында безнең чишмәле күл,
Акчарлаклар төшкәч санадым.
Күргәнем бар ялгыз акчарлакның
Безнең күлдә торып калганын.

Кайда син бәхет?

Кайда соң, син, кайда,
Сөйлим микән айга,
Серемне юксынган чагымда?
Ай мине аңламас,
Сердәшем булалмас,
Аның бит йолдызы янында.