Мәхәббәтем яши йөрәгемдә

Тагын бер яз синсез үтеп китте,
Синсез күзен ачты бөреләр.
Моңлы кошлар сайрый таң атканда,
Өзгәләнә шул чак күңелләр.

Ялгышу

Хуш исләргә тулып, чәчәк атты шомырт,
Өметләрем кебек ап-акны.
Онытмагансыңдыр, искә аласыңдыр,
Сагынам шул мин дә ул чакны.