Бөгелә талым
Яшьләй кердең йөрәгемә,
Өзелеп сөйдем мин сине.
Тик мин ялгышканмын икән,
Алыштырдың бит син мине.
Ятлар биргән алсу чәчәк
Түшләреңә син кададың.
Мине генә сөям, дидең.
Күзгә карап алдадың.
Бәхетлемен
Син сорама: «Бәхетлеме?» — диеп,
Синең белән үткән гомерем.
Мөмкин булса, кабат яшәр идем
Син янымда булсаң һәр көнен.
Бәхетле көнем бул
Кош булып барырмын сиңа,
Җаныңда терәк булса.
Өзелексез (Кош булып) сайрап торырмын —
Җаныңа кирәк булса.
Бәхетеңә тудым
Бәхетеңә тудым, үстем,
Ерак юллар, су кичтем.
Очраштырды Ходай безне
Гаҗәп карлы бер кичтә.
Бәхетле бул, җаным…
Язмыш очраштырганга да,
Безне кавыштырганга да,
Ходаема рәхмәтлемен
Назларыңны тоя(а)лганга…
Җылы кулларың битемдә,
Тирән карашлар күзләрдә…
Әйтче, зинһар, әйтче, нигә?
Бу мизгелләр тик хәтердә,
Була(а)лмадык мәңге бергә…
Мин күкләрдә…
Ә син җирдә…
Бәхетле бул бүген
Килер иртәгә, дип
Син бәхетне көтмә.
Тизерәк үтсен диеп,
Бүгенгене өтмә!
Бәхеткә урармын
Кояшлы көннәрдә, караңгы төннәрдә
Атналар, айларда йөрелгән кайларда?
Язлардан-җәйләрдән көзләргә-кышларга
Син кереп югалдың, кайларга юл алдың?
Моңсу көзгә кереп син югалма,
Коеп яуган яңгырларда калма!
Кар-бураннар сине өшетмәсен,
Ялгыз җаннар мине ишетмәсен.
Яз килә бит, әгәр шуны белсәң,
Җәй көннәре төшләреңә керсә,
Яннарыңда шул чак мин булырмын,
Бәхеткә урармын!
Бәхеткә түзеп кара
Агы бар, каралары,
Язмышның яралары.
Ах иткән төннәрнең, дуслар,
Бар икән дәвалары.
Бәхетемнең кояшы бул, ярым
Кешелеккә яз китергән таңның
Яктысында синең йөзне күреп,
Актарылып Идел ташыган күк,
Мәхәббәтем алды тулы ирек…
Бәхетем-мәхәббәтем
Әлеге кәдәр мин сине
Нигә күрмәдем икән
Доньяларда барлыгыңны
Нигә белмәдем икән
Көтеп-көтеп алдым сине
Син дә көткәнсең икән
Хәзер җаным пар аккоштай
Гел бергә булыйк иркәм
