Сине уйлап янам

Җәйләүләрдә тугай,
Тугайларда тургай
Җилләргә лә каршы баралмый,
Сине уйлап янам,
Ник килмисең һаман,
Күңелем эзли сине, табалмый.

Сине очраттым

Сине очраттым гомеремнең
Ямансу чакларында.
Гөл булып ачылдым кабат
Назлы кочакларыңда.
Ераклардан миңа кабат
Аваз салды язларым.
Күңел күкләремдә балкып
Кабынды йолдызларым

Сине күргәч

Күк күкрәтеп, яшеннәр яшьнәтеп,
Дулап килгән давыл шикелле,
Минем тыныч, гамьсез язмышыма
Килеп кердең кинәт бер көнне.

Сине генә яратырмын

Язмышыңны яктыртырлык йолдыз булып
Яна алам, әгәр янсаң,
Күзләреңне яшермә әле миннән,
Яңгыр булып керфегеңә тамсам.