Соңлап килдең

Соңлап килдең урау юллардан,
Киң адашкан аккош шикелле.
Синсез калгач язмыш кителде,
Сагыш йотып еллар үтелде.

Соңлап килгән мәхәббәт (Гөлләр бүләк итәм, ташлама!)

Көзен чәчәк аткан гөл шикелле
Соңлап килде ул чын сөю.
Үткәннәрнең үкенечен уйлап
Җан эрнетә янып-сөю.

Соңлама, кил инде (икенче вариант)

Алып кил миңа язның,
Чәчәкле алсу таңын,
Мәхәббәтнең сафын,
Энҗеләргә хасын,
Алып кил миңа тагын.

Соңлама!

Күңелемдә нурлар, дәртле моңнар —
Йөрәгемне дөрес аңла да,
Гомер язым шау чәчәктә әле —
Сөйгән ярым, кил син, соңлама!

Соңладың (беренче вариант)

Күңелем түрендә хәзинә,
Мең төрле чәчәкләр түтәлдә.
Син саксыз кагылып, өзгеләп
Илттең шул аларны бүтәнгә.

Соңлаган язлардай

Соңлаган язлардай килдең дә,
Йөрәкне хисләргә чорнадың.
Унҗиде яшемә кайттым мин,
Эзләре калса да чорларның.

Соңгы җыр

Күтәрелде аккош зәңгәр күлдән,
Күтәрелде кабат төшмәскә.
Давылларга каршы очасы бар,
Төнбоеклар гаеп итмәсләр.