Ак чәчкәдәй карлар
Исеңдәме икән, ак карлар өстеннән
Ак хыяллар белән атладык.
Кулга-кул тотынып, бәхеткә йотылып,
Мәхәббәт җырларын ятладык
Исеңдәме икән, ак карлар өстеннән
Ак хыяллар белән атладык.
Кулга-кул тотынып, бәхеткә йотылып,
Мәхәббәт җырларын ятладык
Аккош йөзә, дәрья гизә —
Хәерле юл теләдем;
Кайларда да онытылмый ул
Туган-үскән җирләрең.
Аккошлар нигә моңсулар?
Әллә китәләр микән?
Язлар, җәйләр нигә шулай,
Бик тиз үтәләр икән?
Мәңге кыр казларын озатып торгандай,
Күңелең — тоташ моң, күзеңдә — тулган ай.
Көзләрне күзләмә, айларга карама,
Моң булып күз нурың дөньяга тарала.
Тагын бер ел иңләп узды —
Язмышым урамнарын.
Кайгыларны адаштыра
Яңа ел бураннары.
Көзге җилләр яфракларны
Йолкып-йолкып ала.
Елый урман, елый дөнья,
Елый кыр һәм дала.
Кайда микән бәхет диеп,
Күпме эзләнеп йөрдең.
Абага ярдәм итәр дип
Карурманнарга кердең.
Төннәрен төшкә керәсең,
Искә төшәсең таңда.
Җаным синдә калган бугай,
Калага каерсам да.
Һавалардан очып үтте
Күгәрчен көтүләре;
Әле дә булса исләремдә
Сау бул, дип китүләре.
Кабат килде язлар,
Күңелләрдә назлар,
Коштай очам гүя талпынып.
Күпме еллар үткән,
Һич сүрелми икән
Йөрәктәге сөю ялкыны.