Нигә кердең әле уйларыма?
Нигә кердең әле уйларыма?
Тыныч иде дөньям — бозылды,
Төндә генә күргән төшләр хәтта
Көннәремә кадәр сузылды.
Нигә кердең әле уйларыма?
Тыныч иде дөньям — бозылды,
Төндә генә күргән төшләр хәтта
Көннәремә кадәр сузылды.
Берничек тә аңлый алмыйм,
Мәңгелек утта янам.
Йөрәгемнең яралары
Көчәя бара һаман.
Җәйге таңның ал нурында
Гөлчәчәкләр балкып уяна.
Ник син түгел, юлларыма
Башка берәү чыгып елмая.
Шомырт тагын чәчәк койды,
Сиңа дип өзалмадым,
Ак чәчәкләр очкан чакта
Сагынуга түзалмадым…
Шул чәчәкләргә кушылып
Очар идем жилләрдә,
Табышмыйча калмас идек,
Йөрсәк дә кай илләрдә…
Бакчаларга керем — сине эзлим,
Бакчаларда кошлар сайрыйлар.
Урамнарда йөрим — сине күзлим,
Күзләр эзли — таба алмыйлар.
Ниләр җитмидер күңелгә —
Чишмә сулары микән?
Офыккача (офыкларга) сузылып киткән
Авыл юллары микән?
Бала кошлар оя ташлый,
Үскәч канатлары.
Китәм, иркен болыннарың
Озатып карап калыр.
Авыл киче. Тасмалардан,
Әй, агыла ят моңнар.
Нинди моңсу, әллә инде
Телсез калган гармуннар?
Кулъяулыгым икәү иде,
Берсе суларга акты.
Сындыра талларымны.
Чит җирләрдә ялгыз башың,
Беләлмейм хәлләреңне…