Рәхмәт җыры
Бу дөньялар ике килми безгә,
Кадерен белеп калыйк без.
Ягымлы да әткәй-әнкәйләрнең,
Бөеклеген инде аңлыйк без.
Бу дөньялар ике килми безгә,
Кадерен белеп калыйк без.
Ягымлы да әткәй-әнкәйләрнең,
Бөеклеген инде аңлыйк без.
Инде үзем күптән ана булдым,
Улларыма бирәм җылымны.
Иңнәремдә, әнкәй, һәрчак тоям,
Синең назлы, йомшак кулыңны.
Әнием мине ярата,
Җилкәмнән кочып сөя.
Шул чагында шатлыгымнан
Башым түшәмгә тия.
Минем әнием ягымлы,
Әнием иң сөйкемле.
Үсеп җиткәч, мин үзем дә
Булам әнкәй шикелле.
Минем әнкәй гөл ярата, иде,
Матур иде аның күңеле.
Тормыш тәрәзләрен бизәп торды,
Күңел нуры булып, һәр гөле.
Мәңгелек мәхәббәт, әнинең күзләре,
Юлларга әйтелгән әтинең сүзләре.
Капларда йөрсәм дә, ни генә күрсәм дә,
Иңемә тау хәтле төшсә дә авырлык:
Бар ике юлдашым җанга көч алырлык —
Әнинең күзләре, әтинең сүзләре,
Әтинең сүзләре…
Нигә, әни, нигә картаясың, —
Уйлыйсыңмы дөнья афәтен?
Күчсен, әйдә, безнең күңелләргә
Бар уйларың, бөтен хәсрәтең.
Ниләр җитмидер күңелгә —
Чишмә сулары микән?
Офыкларга сузылып киткән
Авыл юллары микәй?
Яулык астында ак чәчләр,
Битемдә җыерчыклар,
Көзгегә карап сөйләнә,
Үктән шул чибәр чаклар.
«Балабыз баласы — балдан татлы!»
Дип әйтә безнең нәнәй.
Ак намазлык өсләрендә
Изге теләкләр тели.