Озак яшә, әнкәй
Рәхмәт, әнкәй, фатыйхаңны бирдең,
Ак биләүгә безне биләдең,
Канатланып, көнне-төнне белми,
Бишек җырын җырлап көйләдең.
Рәхмәт, әнкәй, фатыйхаңны бирдең,
Ак биләүгә безне биләдең,
Канатланып, көнне-төнне белми,
Бишек җырын җырлап көйләдең.
Ап-ак чәчләреңне тарап үргән чакта
Уйлыйсыңдыр әнкәй безнең хакта.
Төбәп күзләреңне безнең кайтыр юлга
Көтәсеңдер инде һәрбер ялда.
Челтәр бәйли бармакларың —
Алтын гына кулларың.
Шул челтәргә бизәлгәндәй
Cерле гомер юлларың.
Моңланып ай нурларында,
Син сазыңны уйнадың;
Нинди кыллар чиртте, бәгырем,
Ул матур, яшь кулларың?
Безнең хакта гына, әни,
Уйланасыңдыр инде.
Борчыласыңдыр инде син,
Куанасыңдыр инде.
Бармы икән җир йөзендә бизмән
Яхшылыкны синең үлчәрлек?
Синнән күчкән яшәү көче, әти,
Мең дарьяны җырлап кичәрлек.
Җилләр исә, көннәр үтә,
Бер-бер артлы үтә еллар.
Изге булып, җылы булып,
Истә калыр синең куллар.
Синең куллар, мине сөя-сөя,
Бишекләргә салган куллар ул.
Соңгы телемнәрен миңа биреп,
Үзе коры калган куллар ул.
Бәгырьләрне телеп, өметләрне өзеп,
Киттең дөньябызны ятимләп.
Өебезнең нуры, бакчабызның гөле
Бер мизгелдә сүндең, шиңдең лә.
Су буеннан әнкәй кайтып килә,
Каз каурые алган кулына.
Чәчләренә, җылы карлар булып,
Тал мамыгы ява тын гына.