Минем кадерлеләрем (икенче вариант)
Әткәй, әнкәй, газизләрем,
Гомер биргәнсез безгә.
Изге итеп үстердегез
Мең рәхмәтләр сезгә.
Ата-аналар
Минем исемем Айгөл
Әнкәем белән әткәем миңа
Айгөлем диеп исем кушканнар.
Берсе аем дип, берсе гөлем дип,
Куеннарына назлап кочканнар.
Рәхмәт, әнкәем, рәхмәт, әткәем,
Миңа бик матур исем тапкансыз.
Айлы төннәрдә керфек какмыйча,
Бишек тирбәтеп, мине баккансыз.
Онытма, әнкәй
Хәтеремдә калды, сүнмәс утлар булып,
Киң кырларың, матур басулар.
Кемнәргә соң сөйлим, синнән башка,
Йөрәгемнең әнкәй ярсуын?
Онытмагыз ялгыз әтиләрне
Әти кеше, гомер көзләреңдә
Ялгыз калдың, ялгыз, берүзең.
Улларың да килеп хәлең белми,
Юылмаган күптән тәрәзең.
Очып кайтам
Өянкеләр саный чакрымнарны,
Колач җәя миңа каеннар.
Әй, авылым, очып кайтам сиңа,
Бәхет хисләрендә коенам.
Очып кайтам, әнкәй
Очып кайтам, әнкәй,
Әнкәем, мин сине күрсәм.
Җаннарым тынычлана,
Яннарыңда рәхәт җанга,
Йөрәккәем шатлана.
Пар канатым
Канатымнын уны энием булса,
Сул канатым минем — этием.
Ни эйтсэм дэ эздер сыман тоя,
Рэхмэтлэрен ничек эйтием?
Ризыкларың өзелмәгән…
Авырлыклар иңнәреңне баскач,
Бөгелеп лә генә төштең син,
Үткән көннәреңне барлый-барлый,
Өметеңне генә өздең син.
Рәхмәт сезгә, әткәй-әнкәй!
Рәхмәт сезгә, әткәй-әнкәй,
Гөл бакча бит күңелегез.
Теләкләрнең изгеләрен
Җырым сезгә җиткерсен.
Рәхмәт улым өчен!
Син, син, син — кадерлем,
Иң зур мәхәббәтем,
Ап-ак бәхет гөлем син!
Рәхмәт якын кешем,
Рәхмәт улым өчен,
Ул бит сөю җимеше.
