Үтте инде
Күңелемдә яшерелгән
Хисләремне сизмиләр,
Йөрәгемне кая куярга да
Белми йөргән мизгелләр.
Күңелемдә яшерелгән
Хисләремне сизмиләр,
Йөрәгемне кая куярга да
Белми йөргән мизгелләр.
Эзләмә син мине, эзләмә,
Йөрер юлларымда күзләмә.
Болай да бит йөрәк ярасы
Бигрәкләр озак төзәлә.
Үтте яшьлек юләрлеге,
Булмаганда йөгәнлеге.
Назларымнан торган язым,
Моңнарымны калдым язып.
Үпкәлисең, нигә?
Сөйләшмисең, нигә?
Күңелеңдә ңинди шөбһә бар?
Елмаюың белән
Барлыгымны билә,
Югалсын яман шик бездә, яр!
Үрмәкүч аулары булып
Битләргә сарылмагыз,
Мәхәббәт җимешләренә
Өлгерми кагылмагыз.
Таң атканда чык бөртекләрендә
Якты нурлар уйный җем-җем килеп.
Үпкәләмә, иртән йокылардан
Уянганда күз яшемне күреп.
«Ялынырсын әле!» — димә,
Миңа ачу саклама…
Яратуны өмет итмә,
Минем күңел — башкада!
Сөю газабында янма,
Якын алма җаныңа?!
Җавабымны дөрес аңла,
Җитәр, миңа табынма?!
Ялгыз узган язлар, синсез аткан таңнар,
Күңелләргә кергән көз моңы.
Онытылган инде тәүге сөйгән ярлар,
Дөнья мәшәкате өй тулы.
Яктырып уянды таң.
Вак-вак атлап сукмактан
Китте чибәр Нәсимә
Үрдәкләр фермасына.
Ялгыз идем, таптым сине,
Үзем дә сизми калдым.
Даръялардан тартып алып,
Үтларга илтеп салдым.