Үкенечле сөю хисләре
Көтмәгәндә генә син бит үзең
Үзгәрттең лә минем язмышны.
Аерылды хәзер безнең юллар —
Булды, ахры, минем ялгышым.
yun_11
Үкенмим
Үкенмимен яшьлегемдә
Өзелеп сөйгәнгә сине.
Сөю шатлыклары биреп,
Канатландырдың мине.
Үкенмә
Кешеләргә биргән бәхет
Безгә язмаган.
Язмыш безне мәхрүм иткән
Сөю-назлардан.
Юлларыбыз төрле якка
Адашып киткән.
Аерым-аеры гел заяга
Гомерләр үткән.
Үп мине
Ничек каратырга,
Чынлап яратырга
Җитми сүзләр генә,
Мәхәббәт аңлатырга сиңа.
Көнләшсен йолдызлар,
Йөрәктә сөю бар.
Бәхетемә жирдә
Минем өчен туган яр
Син генә, син генә…
Үп син мине!
Үп син мине иренемнән,
Сусылларың беткәнче!
Иңнәремнән кочып алып,
Күзләремә генә багып,
Үп син мине, әйдә, үп!
Үр җаным, миләүшәләр!
Минем сиңа әйтер сүзләрем бар,
Тик күрешкәч (күрешкәндә) зиһен тарала.
Күпләр безгә никах укымаса,
Гаделлек юк, димәк, дөнъяда.
Үзең бүләк (икенче вариант)
«Туган көнең белән котлыймын!» — дип мине,
Ак чәчкәләр сиптең юлыма,
Син бит үзең бүләк,
Парлап типсең йөрәк,
Куларыңны бирче кулыма.
Үзең кояш булгансың
Туфрагыңа, әнкәй, гөлләр чәчтем,
Сулар сибеп таңнар атканда.
Тыныч йокы берүк теләсеннәр,
Алар сиңа кояш батканда.
Үзең сизмәдең
Күкләреңдә серле йолдыз булып,
Яшерен генә сине күзләдем.
Төннәр буе сөеп, назлап чыктым,
Ярый әле үзең сизмәдең.
Үзеңне күргән чакта
Нәрсә булды йөрәгемә,
Сөйми, көнләми иде.
Ут йоткан чакларымда
Болай дөрләми иде.
