Гомерләр зая узмасын
Кояш җылысын тоймаса,
Ачылмый гөлләр.
Айның да йолдызы барга
Яктыра төннәр.
Кояш җылысын тоймаса,
Ачылмый гөлләр.
Айның да йолдызы барга
Яктыра төннәр.
Көтмәгәңдә иртә таңда назлап,
Тынган күңелемне уяттың.
Йөрәгемә дәртле ялкын өстәп,
Учагына сүнмәс ут яктың.
Чын мәхәббәт юк димә син.
Ничек инде булмасын.
Сүндерергә ашыкма син
Күңелеңнең кояшын.
Гомерем буе сине сагнып көттем,
Ташкын сулар кебек ашкынып.
Мәхәббәтем сиңа шулай көчле —
Сүнгән учак китәр кабынып.
Ямь сибелә,
Нур төшсә энҗегә.
Син булганга
Туганмын дөньяга!
Икебез икегә, икегә бүленгән,
Калганбыз язмышның ике ярында.
Исеңә төшермен, ничекләр тузәрсең,
Шул кадәр өзелеп сагынган чакта!
Бу дөньяга һәркем
Парын эзләп килә,
Җаннарына якын иткәнен.
Уйлар бергә, хисләр уртак булып,
Кеше тели гомер уткәнен.
Күзләремне ачарга да куркам,
Уянырмын сыман бу төштән.
Яңа гына сине тапкан идем,
Әйтерсең лә беләм бик күптән.
Егет:
Бөдрә чәчең тараладыр,
Таратып караган юк.
Нинди була ул мәхәббәт —
Яратып караган юк.
Ак пароход йөзеп килә
Агыйдел буйлап кына.
Гомеркәем үтәр инде
Гел сине уйлап кына.