Өзгәләнә йөрәк
Юк димәссең микән,
Сорап килсәм, иркәм,
Алсу таңда җылы сүзеңне?
Салкын төннәремне
Туңган йөрәгемне
Җылытырга кирәк түземлек.
Юк димәссең микән,
Сорап килсәм, иркәм,
Алсу таңда җылы сүзеңне?
Салкын төннәремне
Туңган йөрәгемне
Җылытырга кирәк түземлек.
Өздереп бер карадың да
Яндырдың йөрәгемне.
Хәзер сизмим кайда басып,
Ни эшләп йөргәнемне.
Яулыкларың әллә синең, әллә синең чигелгән.
Юлларыңа әллә сирень, әллә сирень сибелгән.
Үтә кызыллар кимәгез
Үтә кызыл тиз уңа.
Артык яратып сөймәгез
Үкенүләргә була.
«Бар ул мәхәббәт, бар!» — диеп,
Үзәгемне өзмәгез.
Хәлләремнең шундый чагы
Бер киңәш тә бирмәгез.
Ялган сүзләргә ышанып
Ялкын утка кермәгез.
Таллар кебек бөгелерсез
Өзелеп ярлар сөймәгез.
Юлларыңа чәчәк булып үстем.
Өзеп ал син мине, өзеп ал!
Һис калдырма юллар тузанында —
Йөрәгеңә сөю итеп сал!
Акчарлакның ялгыз тавышы да
Шомландырды минем күңелне,
Дулкыннарга карап уйланасың,
Уйларыңда китү түгелме?
Сине юксынып, бу дулкыннар
Борчыла, ыргыла, шаша.
Син булмасаң, киң диңгезләр,
Таулар миннән ераклаша.
Без җыясы ризык бетмәгәндер,
Без эчәсе сулар бар әле.
Әле дә, шөкер, мең чакрымнар урап
Өйгә кайтыр юллар бар әле.
Әле мин сине гафу итмәдем,
Иңемә килеп сарыла күрмә.
Күз яшьләреңне күрсәтмә миңа,
Ялына күрмә, ялына күрмә.
Әллә бөтенләй оныттың,
Туктады хатларың да,
Диңгезгә карап җырлыймын
Сагынганчакларымда.