Әйдә, иптәш, кушыл безнең җырга
Әйдә, иптәш, кушыл безнең җырга,
Канатлы җыр ярсып-ярсып очсын еракка.
Киң урманнар, Идел тугайлары
Күкрәп китсен дәртле тавышка.
Әйдә, иптәш, кушыл безнең җырга,
Канатлы җыр ярсып-ярсып очсын еракка.
Киң урманнар, Идел тугайлары
Күкрәп китсен дәртле тавышка.
Бер ялгызың калып, башың кырын салып,
Гармуныңны-дускаеңны уйнатасың, әткәй.
Синең белән бергә җиһан уйга чума,
Җанны кузгатасың, елатасың, әткәй.
Исәнмесез, әбиләрем,
Исәнмесез, бабайлар!
Сезнең белән күрешкәнгә
Үтте инде күп айлар.
Ак болытлар, кая агыласыз
Җилләр белән кайсы якларга?
Сезгә кушылып мин дә агар идем,
Кайтыр идем сабый чакларга.
Ак төс — шатлык төсе диеп әнкәй,
Яулыкларның сөйде(ң) гел агын.
Безнең янда йөредең кояш булып,
Елаганда качып еладың.
Чәчләреңә япкан ак яулыгың
Бик килешә, әнкәм, йөзеңә.
Ак яулыгың төсле ак күңелең,
Саф күңелең чагыла күзеңдә.
Ничә тапкыр инде
Якты язлар килде,
Ничә тапкыр тамды тамчылар.
Юлларыңа карап,
Көннәремне санап,
Хәбәр көтәм һәрбер юлчыдан.
Гөмер үтә тора, картлык җитә тора
Язмыш маңгайларга сырлар салдыра.
Шушы нәсыйхәтем үтә берүк балам,
Үтә берүк, сиңа әйтеп калдырам!
Язгы сулар ургып аккан чакта,
Күңелләрем сине юксына,
Язлар ямьле түгел синнән башка,
Кайт син, балам, тизрәк кайтсана.
Кайт, күз нурым, кайт туган ягыңа,
Тургайларың сине сагына.
Бәлки, бик сагынмам
Дип киттем авылдан,
Ә күңел барыбер сагына.
Син калдың шул анда —
Сагынам шуңа да.
Гомер ит син исән-сау гына!