Соңлама
Сандугач моңлы сайрый,
Кайдан ала ул моңны?
Синең белән шул сандугач,
Матурлата доньяны.
Сандугач моңлы сайрый,
Кайдан ала ул моңны?
Синең белән шул сандугач,
Матурлата доньяны.
Күңелем түрендә хәзинә,
Мең төрле чәчәкләр түтәлдә.
Син саксыз кагылып, өзгеләп
Илттең шул аларны бүтәнгә.
Соңлаган язлардай килдең дә,
Йөрәкне хисләргә чорнадың.
Унҗиде яшемә кайттым мин,
Эзләре калса да чорларның.
Тилмереп көткән
Яшьлекләр үткән.
Оныткансыңдыр
Син мине күптән.
Күтәрелде аккош зәңгәр күлдән,
Күтәрелде кабат төшмәскә.
Давылларга каршы очасы бар,
Төнбоеклар гаеп итмәсләр.
Шәмдәлемдә соңгы шәле сүнде,
Аерылыштык, җылы калмаган.
Син минеке, мин синеке булып,
Икебезгә яшәү язмаган.
Сиңа, җаным, соңгы хатны
Елый-елый, әрнеп язам.
Сине шашып сөюләрем
Булдымы икән минем хатам?
Оныт, зинһар өчен, оныт инде, —
Утка яктым синең хатларны.
Утка яктым ялган, ялган вәгъдәләрне,
Утка яктым бергә чакларны.
Иссен җилләр, яусын карлар,
Яусын яңгыр, яусын яңгыр.
Киләм әле яннарына, булса да ул
Соңгы тапкыр, соңгы тапкыр.
Гомерем буе көттем бу сөюне
Язмышымнан сорап, тилмереп.
Сары көздә сабыр гына көттем
Язлар килсә (җитсә)-көттем тилереп.