Онытты дип уйлама
Асыл кошлар кунып сайрый
Яр буе талларына.
Күзем йомсам, бергә чаклар
Килә күз алларыма.
Көн артыннан көннәр үтә,
Сагынып көткән чагым.
Кавышыр көннәр килерме?
Әйт әле, зифа талым.
Асыл кошлар кунып сайрый
Яр буе талларына.
Күзем йомсам, бергә чаклар
Килә күз алларыма.
Көн артыннан көннәр үтә,
Сагынып көткән чагым.
Кавышыр көннәр килерме?
Әйт әле, зифа талым.
Сине уйласам, мине моң баса,
Борчылып йөрим инде ничә ай.
Күңелем сизә, назлы язларны
Оныттың бугай, оныттың бугай.
Алсу күбәләкләр оча
Зәңгәрсу болытларда;
Әрнемәче, йөрәккәем,
Бер генә минутларга.
Агыйделнең аръягында
Калды бөрлегәннәрем;
Калмады бөрлегәннәрем;
Калды бер дигәннәрем.
Очрадың да юлларымда
Җырларыңа урадың.
Алып киттең күңелемне…
Хәзер синдә уйларым!
Авыр мизгелләрне кичергәндә
Тәрәзәдә була күзләрем…
Ак кәгазьгә төшә шигырь булып
Аерылганда әйткән сүзләрең.
Урманнарда йөргән чакта
Адаштым юлларымны.
Күңелем йомшап елармын дип
Бирмәдем кулларымны.
Кояшлар да баер, атар таңнары да,
Ерагаер безнең аралар.
Әмма юллар кая илтсәләр дә,
Синең күзләр озата баралар.
Тау итәген томан сарган чакта,
Җыр яңарса кичке тынлыкта.
Таулар аша юллар узган якта
Сагынучың барын онытма.
Сакла мәңгегә истәлегемне,
Исә юл җиле, аерылу җиле.
Сау бул, саф гөлем,
Зәңгәр яшьлегем,
Онытма мине!
Онытмам сине!
Бу гомерләр аккан судай,
Тиз генә үтеп китә.
Күрешүләр, сөйләшүләр
Безне җан дулсар итә.