Озак яшә, әнкәй, шатлык белән
Ап-ак чәчләреңне тарап үргән чакта
Уйлыйсыңдыр әнкәй безнең хакта.
Төбәп күзләреңне безнең кайтыр юлга
Көтәсеңдер инде һәрбер ялда.
Ап-ак чәчләреңне тарап үргән чакта
Уйлыйсыңдыр әнкәй безнең хакта.
Төбәп күзләреңне безнең кайтыр юлга
Көтәсеңдер инде һәрбер ялда.
Язын килгән кошлар көзен китә,
Кояшлар да чыга баерга…
Кешеләрне язмыш очраштыра,
Язмышларны юллар аера.
Язмышларны юллар аера.
Оныт мине, зинһар, оныт инде —
Утка яктым синең хатларны,
Утка яктым ялган вәгъдәләрне,
Утка яктым бергә чакларны.
Белдеңме, белмәдеңме,
Күрдеңме, күрмәдеңме?
Белмәсәң дә кемлегемне,
Сиздеңме эзләвемне?
Үзең дә эзләдеңме?
Очрашырбызмы диеп,
кавышырбызмы диеп,
сорыйм сандугачтан,
чишмэлэргэ эндэшэм,
йолдызларга да карыйм,
сине генэ кетэм мин хаман.
Су өстендә ай чайкала,
Тибрәтмә, җил, аемны.
Ай янында күрсәң иде
Өзелеп сөйгән ярыңны.
Сикердем читәннәрен лә,
Йөгердем, җитәлмәдем;
Ни булды икән телләремә —
Сау бул, дип әйтәлмәдем.
Урманнарда йөргәнем дә
Адаштым юлларымны да.
Күңелем йомшап елармын дип
Бирмәдем кулларымны.
Олы юлның тузанын
Үзем күрдем тузганын.
Белми калдым, сизми калдым
Яшь гомеремнең узганын.
Син оныткан булсаң әгәр мине,
Назлы җилләр хәбәр китерер.
Чәчләреңнән сыйпап иркәләр дә,
Кулларымны исеңә төшерер…