Кыр казлары киткәндә
Кыр казлары оча җылы якка,
Күз күрмәгән ерак җирләргә.
Тын һавада моңсу тавышлары
Сәлам булып җилдә тирбәлә.
Кыр казлары оча җылы якка,
Күз күрмәгән ерак җирләргә.
Тын һавада моңсу тавышлары
Сәлам булып җилдә тирбәлә.
Кыр казлары артыннан
Биеклеккә тартылам.
Хыялыма китәр идем
Кыр казлары артыннан.
Бүген таңда күрдем кыр казларын,
Көнчыгышка таба киттеләр.
Канат җилпи-җилпи каңгылдашып,
Тигез сафка тезелеп үттеләр.
Кыр казлары, кыр казлары
Килде туган якларга,
Зәңгәр күктән
Шаулый-шаулый үттеләр.
Алар үткән, алар үткән
Чакта минем күңелемдә
Таныш җырлар яңгырап киттеләр.
Каерылып миңа карый-карый,
Кыр казлары оча, җай гына.
Өнемдә дә оча, төшемдә дә оча,
Синең якка, синең яныңа!
Кайткан кошларым, кабат китмәгез,
Ерак илләрдә иркен, димәгез.
Туган ил ямьле, сулары тәмле,
Сызылып аткан таңнары ямьле.
Берсен-берсе күзләп,
Үскән җирен эзләп,
Кошлар кайта туган ягына.
Ара якын тугел,
Сине көтә күнел,
Кайтчы, кайтчы иркәм, яныма.
Моң тирбәлә күкләр киңлегендә,
Кошлар китә ерак җирләргә,
Чылбыр-чылбыр булып кошлар китә
Тирәкләре яшел илләргә.
Һаваларда очкан кошлар кебек,
Ярсый-ярсый канат кагынып,
Туган илем, кайттым мин талпынып,
Күз нурларым, сезне сагынып.
Кошлар кайткан чак иде,
Сулар аккан чак иде;
Яшьлегебез яздай гөрләп
Чәчәк аткан чак иде.