Нәни кыз Гүзәл
Алты гына тулса да,
Буем кыска булса да,
Әниемә булышам —
Мактатырга тырышам.
Алты гына тулса да,
Буем кыска булса да,
Әниемә булышам —
Мактатырга тырышам.
Йөрәгемне басар өчен
Гармун уйныйм һәр кичтә.
Бу дөньяда минем өчен
Син генә бит фәрештә.
Өзгәләнмә, зинһар, әнкәй җаным,
Ишетәм бит синең тавышны.
Ходай безгә шулай кушкан икән,
Алыштырып булмый язмышны.
Күңелемдә уйный язгы ташу,
Кар сулары эреп акканда.
Барам шулчак ялгыз урманнарга,
Умырзая чәчәк атканда.
Cанап калдым, парлап-парлап,
Парсызлыкның хәлен аңлап.
Берсе калды, кыйгак-кыйгак,
Йөрәк әрни аны уйлап.
Ничә кышлар үтте, ничә язлар килде,
Ак күлмәкләр килде киясе.
Сөю бүләк иттең, мине ялгыз иттең,
Авыр миңа, ничек түзәсе?
Нихәл, дип, син үзең күрештең,
Шатлыкны, кайгымны бүлештең.
Янымнан бер адым киткәч тә,
Яралы йөрәкне өшеттең.
Киек казлар очкан чакта
Үзем генә санадым.
Юлларыбыз аерылганын
Гомер узгач аңладым.
Кайткан кошларым, кабат китмәгез,
Ерак илләрдә иркен, димәгез.
Туган ил ямьле, сулары тәмле,
Сызылып аткан таңнары ямьле.