Яшьлегемә кайтыр идем

Нинди ямьле безнең үзәннәр,
Түшәлгәннәр йомшак хәтфәләр;
Ал чәчәкләр, яшел үләннәр
Яшьлегемне хәтерләтәләр.

Яшьлегемә кире кайталмыйм

Дугаларга чиккән сөлге бәйләп,
Моңлы кыңгыраулар чыңлатып,
«Авыл көе»н җырлап чыгып киттем,
Унсигезем калды озатып.

Яшьлек белән

Диңгез булып һәрчак чабып булмый,
Ярлар тыя берчак ташкынны.
Уй-хисләрем дулкынланыр әле,
Яшьлегемә кайтсам ашкынып.

Яшь гомер

Яшь гомер бер узгач,
Кайтмый ул яңадан.
Тик минем яшьлек никтер кайтыр кебек;
Яшьлектә сөйгән яр,
Сагындым, килеп ал,
Сине көтәм һаман, дип әйтер кебек.

Яшь кызларга

Чәчәккә күмелсен,
Кояшка үрелсен, —
Үстер син яшьлеген гөлләрен
Гомергә бер килә,
Кадерен бел генә —
Унсигез яшь тулган көннәрең.