Исемеңне салдым җырларга
Сине уйлап күпме юллар үттем.
Сине уйлап чыктым кырларга.
Әрнүләрем йөрәк серләремне.
Исемеңне салдым җырларга.
Сине уйлап күпме юллар үттем.
Сине уйлап чыктым кырларга.
Әрнүләрем йөрәк серләремне.
Исемеңне салдым җырларга.
Күңелебез сәхрәсендә
Сайраган чакта кошлар,
Яшьлек белән хушлашырга
Ашыкмаекчы, дуслар!
Онытылып, бер янасым килә
Син кабызган сөю учагында.
Дөньяларны онытып
Югаласым килә,
Югаласым синең кочагында.
Кайттым туган якларыма
Җырчы кошлар кайтканда,
Кошлар моңына күмелеп,
Таңнар сызылып атканда.
Идел кичтем, дәрья гиздем,
Кереп киттем тугайларга, таллыкка.
Өзелә үзәк, яна йөрәк,
Янда сөйгән яр юкка.
Иделемә төшеп сулар алам,
Иделләрдән чиста сулар юк.
Җан сөйгәнне көтеп яшим һаман,
Күңелемдә башка уйлар юк.
Пар үскән ике чыршының
Сорамагыз сез яшен.
Йөрәк тә бит чыршы кебек,
Ул, яшьлектәй, гел яшел.
Бик тиз генә кайтырмын дип,
Киттемдә чит илләргә,
Ачы язмыш бөтереп алып
Богау салды билләргә.
И Казан, Казан, ямьле Казан,
Яшьлегем таңы синдә узган.
Ике күзем өстенә, кыйгач кашлар итеп,
Син миңа бәхетле язмыш сызган.
Җем-җем итә чыклар таңда
Бизәп мул кырны.
Иркәли Казан каласын
Идел дулкыны.