Гомерем мизгелләре
Иртәсендә язның — ачылмаган таҗның
Әле татылмаган назлары.
Дөнъя хозурлыгы, тормыш матурлыгы —
Безнең гомерләрнең язлары.
Иртәсендә язның — ачылмаган таҗның
Әле татылмаган назлары.
Дөнъя хозурлыгы, тормыш матурлыгы —
Безнең гомерләрнең язлары.
Учым белән сиңа су китерәм…
Бармак аша кача тамчылар.
Тамчы кебек, кача безнең гомер,
Кичәге көн үткән, бүген-бар.
Үтә гомер дигәннәре —
Таң ата да кич була..
Уткәннәрне уйлый-уйлый,
Кайвакыт күңел тула.
Мин бу җирдә җыр — моң булып
Калыр идем,
Йөрәгеңнең мең кылларын
Чиртәр идем.
Талгын гына яуган карлар
Күмә көзнең гөлләрен,
Чәчәкләрне җылытам дип,
Үрелә иреннәрем.
Гомер иткән ирләр һәр чак юлда,
Кичә алар утны-суларны.
Аккан сулар кебек гомер уза,
Йөгәнләп булмый шул юлларны.
Торасың да чал чәчеңне сыйпап,
«Картаелган инде…» — диясең.
Килә минем шул чал чәчләреңнең (бөртекләрнең),
Һәр берсенә башым иясем.
Җилеп үтте гомер юлым
Сизмидә калдым үзем,
Әйтерсең дә хәтфә болын,
Ә мин җил булып истем…
Гомер уза аккан сулар кебек,
Йөрәкләрдә кала ярасы.
Кемнәр әйтер, кемнәр санап бирер
Тагын күпме калды барасын?
Зәңгәр һаваларда йөзгән
Ак болытларга кара.
Ак болытларга атланып
Балачак үтеп бара.