Без — татарлар

Безнең татар — җырлы-моңлы халык,
Җыр-моң сеңгән безнең каннарга.
Җәлилләрең дарга барганда да,
Онытмаган соңгы дога итеп
Иң-иң моңлы җырын җырларга.

Безгә дөнья дәшә

Яну-дөрләү, уйнау-көлү — туган-үскән якта.
Үзе бәхет икән җырлау, дустым, синең хакта.
Шаяр әле, уйна әле, елмай әле тагын,
Күңелеңә күзләремнән нурлар җыяр чагың.

Безнең Чирмешән

Безнең як туйларын, Чирмешән буйларын
Күрсәгез, сагынып сөйләрсез.
Бер гашыйк итсәләр бездәге гүзәлләр,
Гомерләр кичкәнче сөйләрсез.

Бер кайтасы иде туган якка…

Менә тагы киттем еракларга,
Туган ягым, синнән аерылып.
Туган ягым, синнән аерылып,
Сөйгәнемне синдә калдырып.