Без — татарлар
Безнең татар — җырлы-моңлы халык,
Җыр-моң сеңгән безнең каннарга.
Җәлилләрең дарга барганда да,
Онытмаган соңгы дога итеп
Иң-иң моңлы җырын җырларга.
Безнең татар — җырлы-моңлы халык,
Җыр-моң сеңгән безнең каннарга.
Җәлилләрең дарга барганда да,
Онытмаган соңгы дога итеп
Иң-иң моңлы җырын җырларга.
Яну-дөрләү, уйнау-көлү — туган-үскән якта.
Үзе бәхет икән җырлау, дустым, синең хакта.
Шаяр әле, уйна әле, елмай әле тагын,
Күңелеңә күзләремнән нурлар җыяр чагың.
Алтын-сары чәчләреңне
Син тарарсың, мин үрмәм /шул/.
Менеп тауга, басып ташка
Син карарсың — мин күрмәм.
Күпләрне гашыйк итәрлек
Азнакай матурлары,
Һаман күбрәк муллык яулый
Безнең ил батырлары.
Балтач, Балтач! дип балкый
Туган җир йолдызлары.
Ярышларда сынатмый
Безнең Балтач кызлары.
Безнең як туйларын, Чирмешән буйларын
Күрсәгез, сагынып сөйләрсез.
Бер гашыйк итсәләр бездәге гүзәлләр,
Гомерләр кичкәнче сөйләрсез.
Безнең яклар — шундый илһамлы як,
Күңелләрдә дала киңлеге.
Ижад уты дөрли йөрәкләрдә,
Көдрәт бирә уйлар берлеге!
Безнең якта таңда шундый алсу
Алсулыгы балкый йөзләрдә.
Бәхет узе шушы җирдә туа
Кирәк тугел читтән эзләргә.
Киңлекләрне айкап-байкап,
Талпына бөркет үрдә.
Шул бөркөттәй ярсу яшьлек
Канатын җәя җирдә.
Менә тагы киттем еракларга,
Туган ягым, синнән аерылып.
Туган ягым, синнән аерылып,
Сөйгәнемне синдә калдырып.