Ардуан батыр

Батырларның гомере мәңге сүнмәс,
Ил күгендә йолдыз булып балкыр.
Шундый якты йолдызларның берсе —
Ардуан батыр, Ардуан батыр.

Атлар килә

Җилләр белән ярышып, узышып,
Атлар чаба ярсып юллардан,
Көмеш дагалардан чаң сибелә,
Нур сибелә ефәк яллардан.

Атлар кирәк

Толпар атлар томырылып чаба
Тояклары тими җиргә дә.
Җилдән җитез яхшы атлар кирәк
Ирмен дигән кайсы иргә дә.

Ак халатлы дусларга (дусларыма)

Җырым табип дусларыма,
Шәфкать туташларына.
Чирләр белән кайгы бирмә
Ходаем, башларыма.

Ак чишмә (беренче вариант)

Урчокырдан аккан Ак чишмәнең
Чыккан җирләрендә куш учак,
Тубыкланып, амин тоткан кебек
Салкын суын эчтем куш учлап.

Ал да нур чәч халкыңа

Айга үрләп, нурда уйнап,
Күкрәгемне нурладым.
— Ит гафу әй, ай, дидем мин,
Нурларыңны урладым.

Алабута

Җәйнең эссе матур көнендә
Бер хатын түтәлгә иелгән.
Чүп утый, ашыкмыйча, ипләп —
Бакчаны чистартырга кирәк.
Чүп утый, ә үзе сөйләнә:
“Басканнар әшәке үләннәр!
Көн дә чык, көн саен син ута —
Бетә белми бу алабута”.

Алданасым килеп тора

Күккүк, кәккүк, кәккүк саный
Гомеремнең калганлыгын.
Озак саный. Белеп торам
Мин аның наданлыгын.
Исәп-хисап дәресеннән
“Икеле” алганлыгын,
Ырымнарның юраулары,
Гомүмән ялганлыгын.