Җыр калдырыйк без (калдыраек)
“Кеше китә — җыры кала”, — диләр,
Бер җыр калсын әле бездән дә.
Ул җыр җанга шатлык булып керсен,
Кояш булып кунсын йөзләргә.
“Кеше китә — җыры кала”, — диләр,
Бер җыр калсын әле бездән дә.
Ул җыр җанга шатлык булып керсен,
Кояш булып кунсын йөзләргә.
Чыгам, кабат туган кырларыма,
Офыкларым зәңгәр-кугелҗем;
Җырлап үтәм арыш басуларын.
Җыр сораган чагы күңелемнең.
Ничәнче ел илләр имин тора,
Ничәнче ел туплар ярылмый.
Туплар тынсын өчен утка керде,
Яуга керде Фәрит Яруллин.
Җыр җырладым, тик бергенә,
Җырларым бит керде йөрәккә.
Кич ятуга, шул моң чыңлый,
Тагы җырла әле сирекләп.
Йөрәкләргә дава моңлы җырлар
Йөзегезгә күчкән елмаеп.
Матур җырлар җырлап йөз яшәргә
Җыр-моңнарның чиге булмый ул.
Кошлар да юлчы дөньяда,
Кошның да үз язмышы.
Юллар җырлы, җырлар — моңлы,
Җырда булмый ялгышып.
Җыйрлыйк әле, җырлыйк әле,
Гомер безгә тик бер бирелә.
Дәрткә тулы күңел,
Җырлап яшик бүген,
Җырлыйсылар килмәс гел генә.
Җырлар белән көткән көннәр үтте,
Җырлар белән якты таң атты.
Сагышларга бары җырлар юлдаш,
Җырлар белән күңел канатлы.
Мине күргәч, бордың карашыңны,
Күрмәмешкә мине салыштың.
Карашларны читкә борып кына,
Кем төзәтә ала ялгышны?!
Зинһар өчен, күзләремә карап,
Бәхетлеме син, дип сорама.
Бәхетле, дә диеп әйтә алмам,
Бәхетсез, дә диеп юрама.