Әтием назы
Әтием, син мине кочакта үстердең,
Кулларың кочканда яз иде.
Син арып кайтканда, иңеңә менсәм дә,
Әрләгән булсаң да наз иде.
Әтием, син мине кочакта үстердең,
Кулларың кочканда яз иде.
Син арып кайтканда, иңеңә менсәм дә,
Әрләгән булсаң да наз иде.
Сугыш бетеп, илгә җиңү килде,
Күп әтиләр кире кайтмады.
Сондык төпләрендә саргайдылар
Окоплардан язган хатлары.
Килгән чакта газиз бу дөньяга
Пар канатлар миңа бирелгән.
Тик әтием безне ташлап киткәч,
Сыңар канаткаем бөгелгән.
Тугачтын да ак биләүгә биләп
Ак тәкъдирләр сорап Ходайдан,
Төн йокламый без үскәнне көткән
Газизләрем әнкәм һәм әткәм.
Безнең яшльек әле узмаган,
Маңгайларга сырлар кунмаган.
Саф өметләр һаман шул көе,
Гомер йомгагының юк җөе!
Исемеңне әйтми генә
Сиңа җыр бүләк итәм.
Минем ничек сөюемне
Соңлап аңларсың, иркәм.
Ап-ак алтын җырларымны
Җырламыймын данлык өчен;
Җырлыймын алтын илем өчен,
Үз туган халкым өчен.
Кызлар җырлый, кызлар җырлый,
Кызлар җыры — сагышлы;
Кызлар җырына җыелган
Язмышларның ялгышы.
Ничә еллар аша, урап юллар узып,
Яшьлек яры белән табыштык.
Күп ялгышлар аша, ялгызлыкка түзеп,
Бәхет өченгәме кавыштык.
Ямьле язлар миңа бүләк итте
Мәхәббәтнең күптән көткәнен.
Бар булмышым белән тоям кебек
Иренеңдә синең яз тәмен.