Җиде ятлар идек
Җиде ятлар идек кичә
Җиде юл чатларында.
Очраштык та, гүя очтык
Җиде күк катларына.
Көтеп торган безне сөю
Җиде юл чатларында.
Насыйп булган бит янарга
Мәхәббәт утларында.
Җиде ятлар идек кичә
Җиде юл чатларында.
Очраштык та, гүя очтык
Җиде күк катларына.
Көтеп торган безне сөю
Җиде юл чатларында.
Насыйп булган бит янарга
Мәхәббәт утларында.
Бу ярсу биләде җанымны,
ярсу давылдан көчлерәк.
Ничә ел яшәп тә сөюне
Белмәгән икән бит бу йөрәк.
Гасырлардан моң агыла,
Моңлана нигә курай,
Сөйлими илен тарихын,
Үткәнгә кайтып урый.
Әнием мине ярата,
Җилкәмнән кочып сөя.
Шул чагында шатлыгымнан
Башым түшәмгә тия.
Минем әнием ягымлы,
Әнием иң сөйкемле.
Үсеп җиткәч, мин үзем дә
Булам әнкәй шикелле.
«Балабыз баласы — балдан татлы!»
Дип әйтә безнең нәнәй.
Ак намазлык өсләрендә
Изге теләкләр тели.
Рәхмәт, әнкәй, фатыйхаңны бирдең,
Ак биләүгә безне биләдең,
Канатланып, көнне-төнне белми,
Бишек җырын җырлап көйләдең.
Безнең хакта гына, әни,
Уйланасыңдыр инде.
Борчыласыңдыр инде син,
Куанасыңдыр инде.
Очып киләм әни яннарыңа,
Юк вакытларымны бар итеп.
Ут алырга кайтам
«Китәсең дә мени? — диде әнкәй, —
Күргәндәй дә әле булмадым:
Ут алырга гына кайткан кебек кенә,
Кайтасың бит гелән, уланым…»
Сүзләремнең иң кайнарын җыеп,
Әнием сиңа хатлар үрәмен.
Ал чәчәкләр өзеп бирә алмыйм,
Хатым булсын инде бүләгем.