Ак каен (бишенче вариант)
Күңелләргә сөю килгәч, яшәрсен дип язлар саен,
Бергә йөргән тау битенә утырттык без зифа каен.
Килде кышлар җилләр алып, ә мин янып сөя идем,
Шушы каен төбендә син: «Мин башканы сөям», — дидең.
Күңелләргә сөю килгәч, яшәрсен дип язлар саен,
Бергә йөргән тау битенә утырттык без зифа каен.
Килде кышлар җилләр алып, ә мин янып сөя идем,
Шушы каен төбендә син: «Мин башканы сөям», — дидең.
Аккошлар кайтты, аккошлар,
Илгә гүзәллек кайтты.
Куанычлы хәбәрләрдән,
Таннар да балкып атты.
Яратам мин өемне,
Әти белән әнине,
Абый белен энемне,
Бишектәге сеңлемне.
Хуш инде, мәңгегә
Хуш инде.
Китә яз, китә наз —
Кыш инде.
Тагын бер текәлеп
Карыймчы:
Рәсемеңне күңелемә
Алыймчы.
Җирдә бәйрәм, җирдә тантана,
Сыерчыклар бала очыра,
Сабый уйнап ята бишектә,
Таң нурлары җыеп учына.
Өфе урамнары матур,
Күңелгә күчкән яме.
Матурлык урамын ямьләп,
Тагын бер үтәм әле.
Өфе урамнары моңлы,
Җырга тулышкан мәле,
Өфенең җыр урамыннан
Бер җырлап үтәм әле.
Үскәндә дә акыл белән үстең.
Йөр(е)мәдең безгә салышып.
«Мин үзем!» дип эшнең авырына
Тотындың син һәрчак ныкышып.
«Мин төпчек!» дип, төпле итеп,
Һәрбер эшне кылдың тырышып.
Җәй җәйлеген итте — пеште җиләк
Их җыясы иде чиләк — чиләк!
Күптән юлым төшми шул аланга,
Еш җыенам, тик юлыгам сирәк.
Әйдә әле, дускай, алчы гармуныңны,
Авылга бер кайтып китик әле.
Онытканнар икән тимәсеннәр,
Урамнардан җырлап (уйнап) үтик әле.
Яшәсәм дә еракларда
Тора алмыйм мин синсез.
Читкә типмә, авылкаем,
Буласым килми сансыз.