Тик синнән аермасын (беренче вариант)
Бу дөньяда син булмасаң,
Кемне яратыр идем?
Шатлык, кайгы-сагышымны
Ничек таратыр идем?
Бу дөньяда син булмасаң,
Кемне яратыр идем?
Шатлык, кайгы-сагышымны
Ничек таратыр идем?
Бу дөньяда син булмасаң
Кемне яратыр идем?
Шатлык, кайгы-сагышымны
Ничек таратыр идем?
Төшләреңә кергән идем,
Таныр микән дигән идем.
Очрашырбыз барыбер дип,
Сиңа өмет биргән идем.
Айлар көтәм, еллар көтәм,
Бик ышанам, табарсың.
Синсез төссез тормышымны
Ак төсләргә манарсың.
Язлар кабат килеп,
чәчәкләргә күмеп,
Назлы җилләр исеп —
дөнья үзгәрде.
Ташкын кичеп эзләдем мин —
Синең таныш күзләрне.
Миңа җан дуслар
Күңелем юатып,
Ярата сине, көтә ул диләр.
Өмет сүнмәсә,
Гөлләр шиңмәсә,
Еллар үтә ул, сизелми диләр.
Көзен чәчәк аткан гөл шикелле
Соңлап килде ул чын сөю.
Үткәннәрнең үкенечен уйлап
Җан эрнетә янып-сөю.
Кинәт кенә гашыйк булдым
Гөнаһсыз күзләреңә,
Серле нурлар чагылды
Самими йөзләреңдә.
Нигә диеп мин карадым,
Син йөзгәндә ак җилдә.
Укучым идең лә минем,
Нигә кердең күңелгә.
Синең күзләр күз түгелдер,
Алар тирән коедыр.
Күзләреңнең коесыннан
Шифа суга коендыр.
Синең куллар кул түгелдер,
Алар аккош канаты.
Пар аккоштай йөрсәк иде
Бер-береңне яратып.
Үкенечле мәхәббәттән
Үзәккәем өзелгән.
Сагышларым, моңнар булып,
Йөрәгемнән түгелгән.