Тик синнән аермасын (беренче вариант)

Бу дөньяда син булмасаң,
Кемне яратыр идем?
Шатлык, кайгы-сагышымны
Ничек таратыр идем?

Тик синнән аермасын (икенче вариант)

Бу дөньяда син булмасаң
Кемне яратыр идем?
Шатлык, кайгы-сагышымны
Ничек таратыр идем?

Таныйсыңмы мине

Язлар кабат килеп,
чәчәкләргә күмеп,
Назлы җилләр исеп —
дөнья үзгәрде.
Ташкын кичеп эзләдем мин —
Синең таныш күзләрне.

Сүнмәс өметләр

Миңа җан дуслар
Күңелем юатып,
Ярата сине, көтә ул диләр.
Өмет сүнмәсә,
Гөлләр шиңмәсә,
Еллар үтә ул, сизелми диләр.

Соңлап килгән мәхәббәт (Гөлләр бүләк итәм, ташлама!)

Көзен чәчәк аткан гөл шикелле
Соңлап килде ул чын сөю.
Үткәннәрнең үкенечен уйлап
Җан эрнетә янып-сөю.

Соңгы кыңгырау (беренче вариант)

Кинәт кенә гашыйк булдым
Гөнаһсыз күзләреңә,
Серле нурлар чагылды
Самими йөзләреңдә.
Нигә диеп мин карадым,
Син йөзгәндә ак җилдә.
Укучым идең лә минем,
Нигә кердең күңелгә.

Синең күзләр (өченче вариант)

Синең күзләр күз түгелдер,
Алар тирән коедыр.
Күзләреңнең коесыннан
Шифа суга коендыр.
Синең куллар кул түгелдер,
Алар аккош канаты.
Пар аккоштай йөрсәк иде
Бер-береңне яратып.