Күрәсем килгән иде (Сөясем килгән иде)
Минем сине, минем сине
Күрәсем килгән иде.
«Хәлең ничек, хәлең ничек?» —
Диясем килгән иде.
Минем сине, минем сине
Күрәсем килгән иде.
«Хәлең ничек, хәлең ничек?» —
Диясем килгән иде.
Күпме күзләр күреп онытылган,
Күпме йөзләр чыккан исемнән;
Күпме сүзләр киткән хәтеремнән?! —
Ә син һаман, һаман исемдә.
Кушылганнар юллар юлларга,
Кушылганнар куллар кулларга,
Йөрәкләрнең якын арасы,
Йөрәкләрнең якын арасы.
Синең белән аерылганнан бирле
Телим гөлгә бүтән үрелмәскә, —
Безне таныштырган алсу гөлчәчәкләр
Кичермәсләр төсле, кичермәсләр.
Кичерә алсаң, әгәр, кичер мине,
Гаепләрем минем тау тиклем.
Мин гашыйкмын сиңа әвәлгечә,
Мин яратам сине, сөеклем.
Яратканым өчен сине өзелеп,
Беркайчан да кире үкенмәм.
Яратмасаң, син яратма мине,
Китә алсаң, үзең кит миннән.
Яратканым өчен сине өзелеп,
Беркайчан да кире үкенмәм.
Яратмасаң, әйдә, син яратма мине,
Китә алсаң (калсаң), үзең кит миннән.
Үрдем лә үрдем чәчләрем,
Үрдем дә сүтә алмадым.
Атлап түгел, йөгереп түгел,
Очып та җитә алмадым.
Үрелдем дә өзелдем дә
Моңландым да түгелдем.
Китә торган, сүнә торган ,
Сөйми торган түгелмен.
Килерсеңме икән — килерсеңме?
Күзләреңә генә карар идем.
Тел тибрәтеп бер сүз әйтмәсәң дә,
Аңлар идем сине, аңлар идем.
Килермен мин тагын бер сезнең якларга,
Арада күп еллар, күп юллар ятса да.