Эх, бу дөнъя
Ач күзеңне дөнья бу,
Синең белән миңа ул.
Рәхәтләнеп яши белсәң,
Искитмәле дөнья ул.
Ач күзеңне дөнья бу,
Синең белән миңа ул.
Рәхәтләнеп яши белсәң,
Искитмәле дөнья ул.
Билен кысып буган, диләр,
Бигрәк уңган, диләр;
Әллә каян күренеп тора —
Солдатта булган, диләр.
Сабыр ит син, сабыр ит син,
Димәгез, димәгез.
Сабырларым сынды инде,
Сабырларым сынды инде.
Йөрәк типкән саен дәшәм аңа,
Күз алдымнан китми иркәм бер.
Тик мин генә шулай сагынам микән,
Ул да мине уйлый микән бер?
Сөюләрем көчле,
Һәтәр яшен төсле,
Сак бул, син, ут белән уйнама!
Вәгъдәләрең бозсаң,
Ятларга кул сузсаң,
«Гафү итәр бу!» — дип уйлама.
Айга үрләп, нурда уйнап,
Күкрәгемне нурладым.
— Ит гафу әй, ай, дидем мин,
Нурларыңны урладым.
Кошлар да бер шулай таралалар,
Сау бул инде, туган оябыз!
Офыкларга карап очар өчен
Иңнәрдә без канат тоябыз.
Җиләк өзеп бирдең син миңа
Һәм өздереп күзгә карадың.
Күзләреннән сине аңладым,
Җиләкләрне генә алмадым.
Күңелемдәге серләремне
Салдым гармун теленә.
Гармун телләре серемне
Сөйләсен дип үзеңә.