Нигә? (икенче вариант)
Киек казлар оча (кайткач) каңгылдашып,
Серләшәләр күреп бер-берсен.
Мин дә кайтам әле сезнең якка
Саг(ы)нуымны шуннан белерсең.
Авторы на букву: Ш
Нигә, иркәм?..
Онытылам Идел буйларында
Уйлар дулкынына күмелеп,
Насыйп яр
Сызгырып ла искән җилкәйләрне,
Җил тузгыта диеп белмәдек.
Кая гына барсак, ни күрсәк тә,
Кеше көлдереп лә йөрмәдек.
Мөнирәм
Яшьлегемә ямь бирә
Җан бизәгем, Мөнирәм.
Бер көн генә торми торсам
Саргаерга өлгерәм.
Әй, сыулым, Мөнирәм!
Кочак-кочак гөл бирәм.
Күзләремә бер кара син
Назларыңа тилмерәм.
Мәхәббәтем син…
Мәхәббәтем син, мәхәббәтем син…
Сагынып көткән язым —
Бәхетнең үзеннән килеп,
Бәхетле иткән ярым.
Мәхәббәтем (икенче вариант)
Йолдызлары үзенә чакырып торган
Тын кичләрне күңелем юксына.
Мәхәббәтем минем,
Ерак йолдыз кебек,
Серле килеш калды шул сиңа…
Мин яратам, ә син — юк әле!
Сиңа ярты җаным ярып бирәм,
Бөтенесен бирсәм — үләрмен.
«Юләр икән!» («Юләр дә бу!») диеп аптырама,
Сине яратканга юләрмен.
Мин табынган күзләр
Хыялымда мин табынган күзләр
Көтмәгәндә генә табылды.
Моңа чаклы урап-урап үткән
Юлларыбыз килеп тап булды.
Мин килермен каршыңа
Болыннарда йөрим сине уйлап,
Болыннарда сагыш онытыла,
Сайрый тургай, моңланмаска куша,
Күңел сиңа гына омтыла.
Көт, бәгырем
Көт, бәгырем, көткән язың сыман Яннарыңа тизрәк кайтырмын, Тәрәз төбендәге гөлең булып Таң алдыннан чәчәк атармын. Ышанма, син, кәккүк тавышына, Яшебезне сорап юрама. Безнең гомер яңа башланган чак, Иртә әле артка карарга. Сәхраларга чыксаң, тыңла, иркәм, Таң атуын, чишмә агышын, Син тоярсың сулар агышыннан Йөрәгемнең назлы сагышын. Ышанма, син, кәккүк тавышына, Яшебезне сорап юрама. Безнең … Читать далее
