Гөлсинәм (Әйдә кавышыйк!)
Кич җиткәнне көтмә, җаным,
Кил син, бәгырем, Гөлсинәм.
Су буенда өзелеп-өзелеп
Сагынып сине мин көтәм.
Кич җиткәнне көтмә, җаным,
Кил син, бәгырем, Гөлсинәм.
Су буенда өзелеп-өзелеп
Сагынып сине мин көтәм.
Гөлләр йокыга талганчак.
Ай карый җиргә көлеп
Буразналарым сузыла.
Синең толымың кебек.
Гөлләрем, гөлләрем, гөлләрем,
Чәчәк атми шиңделәр.
Гөл бакчага кердем дә мин
Чәчәкләр өзеп алдым.
Бер күрүгә гашыйк булдым
Үзем дә сизми калдым.
Бер-бер артлы туйлар уза,
Көмеше, алтыннары.
Яшьләр һаман яп-яшь кала,
Ә гомер чаба ары!
Көтмәгәңдә иртә таңда назлап,
Тынган күңелемне уяттың.
Йөрәгемә дәртле ялкын өстәп,
Учагына сүнмәс ут яктың.
Син — минем ал таңым, эзләгән язмышым,
Кердең бит күңелгә, китмәскә гомергә.
Хыялда яшәгән, яшендәй яшьнәгән
Ут булып балкыдың йөрәгем түрендә!
Гашыйкларның бәгырьләрен
Ниләр генә өтмәгән.
Йөрәкләрен яралаган —
Саф сөюе үтмәгән.
Бер кызны күрдем дә яраттым,
Елмаеп үземә караттым.
Аңа унбиш яшь, миңа унҗиде,
Күзләре миңа «яратам», диде.
Гашыйк бул син миңа,
Гашыйк бул син…
Вакытлыча гына булса да.
Күзләремә сеңгән сүнмәс яшьлек төсе
кояш яңгырлардан уңса да.
Кем уйлаган безнең сөю
Шулай итеп үрелер диеп.
Кем уйлаган икебезне
Ике ярда калыр диеп.